Panorama to szerokokątny obraz zszyty z wielu fotografii. Fotograf wykonuje serię nakładających się na siebie klatek, obracając aparat między ujęciami, a oprogramowanie łączy je w jeden szeroki obraz. Panoramy mogą być poziome, pionowe, a nawet sferyczne. Mogą uchwycić rozległy krajobraz, zatłoczoną ulicę lub cały pokój. Technika ta wywodzi się z początków fotografii, kiedy fotografowie sklejali odbitki, aby uzyskać szerokie ujęcia. Cyfrowe sklejanie sprawiło, że proces ten jest szybszy i dokładniejszy.

Fotografowanie panoramy wymaga ostrożności. Aparat powinien być wypoziomowany i obrócony wokół punktu węzłowego, czyli punktu, w którym znajduje się źrenica wejściowa obiektywu. Minimalizuje to błąd paralaksy, który powoduje rozbieżności między klatkami. Nakładanie powinno wynosić około 30 procent. Ekspozycja powinna być zablokowana, aby niebo nie zmieniało jasności między klatkami. Przysłona powinna być stała, aby głębia ostrości się nie zmieniała. Statyw jest pomocny, ale nie jest wymagany. Wiele aparatów posiada tryb panoramy, który automatyzuje proces. Rezultat może być spektakularny, ale może też okazać się chwytem marketingowym, jeśli kompozycja nie podkreśla szerokości kadru.

Wskazówki dotyczące panoramy

• Wypoziomuj kamerę. Użyj statywu z głowicą panoramiczną.
• Zablokuj ekspozycję. Zapobiegaj zmianom jasności pomiędzy klatkami.
• Nakładanie się ramek. Około 30 procent nakładania się działa dobrze.
• Obróć wokół punktu węzłowego. Minimalizuj błąd paralaksy.
• Sprawdź ścieg. Sprawdź, czy nie ma szwów i przesunięć.

Panorama to nie tylko szeroki obraz. To sposób widzenia sceny, której oko nie jest w stanie objąć od razu.