Najlepsze zdjęcia spontaniczne zaskakują ludzi. Pokazują śmiech, spojrzenie, gest, który zniknąłby, gdyby fotograf wiedział, że jest na niego skierowany. Fotografia spontaniczna jest pozowana. Jej celem jest uchwycenie chwili takiej, jaka się dzieje, bez reżyserii czy inscenizacji. Termin ten pochodzi od łacińskiego słowa candidus, oznaczającego biel lub czystość, i sugeruje szczerość i otwartość.

Fotografia spontaniczna to umiejętność. Wymaga przewidywania, cierpliwości i umiejętności wtopienia się w otoczenie. Fotografowie uliczni, tacy jak Henri Cartier-Bresson i Garry Winogrand, opanowali ją do perfekcji. Chodzili z małymi aparatami, często z szerokokątnymi obiektywami, i robili zdjęcia z biodra lub z oka, nie pytając o zgodę. Dziś aparaty w telefonach ułatwiają i upowszechniają fotografowanie spontaniczne. Jednak zasady etyczne się nie zmieniły. Fotografowanie nieznajomych w miejscach publicznych jest legalne w wielu miejscach, ale nadal może być postrzegane jako natrętne. Fotografowie równoważą wartość zdjęcia z godnością fotografowanego obiektu.

Wskazówki dotyczące pracy szczerej

• Wtop się w tłum. Małe aparaty i ciche migawki przyciągają mniej uwagi.
• Przewiduj. Bądź czujny, zanim coś się wydarzy.
• Robienie zdjęć szerokokątnych. Szerokokątne obiektywy pozwalają na uwzględnienie kontekstu i robienie zdjęć bez konieczności precyzyjnego celowania.
• Bądź cierpliwy. Najlepsze chwile przychodzą do tych, którzy czekają.

W fotografii spontanicznej nie chodzi o kradzież obrazów. Chodzi o zauważanie tego, co inni przeoczą.