Anorgazmia to uporczywa, uciążliwa trudność w osiągnięciu orgazmu pomimo stymulacji, która dla większości osób byłaby wystarczająca. Może trwać całe życie lub pojawić się po latach regularnych orgazmów. W historii choroby ujawniają się leki, operacja, uraz, napięcie mięśni dna miednicy i zamrożenie związku.

Kobiety i osoby z sromem są diagnozowane częściej, po części dlatego, że w wielu przypadkach seks nadal traktuje penetrację jako główny element, a łechtaczkę jako czynność opcjonalną. Mężczyźni mogą mieć podobne dolegliwości, czasami w postaci opóźnionego wytrysku, który nigdy nie następuje. Klauzula stresu ma znaczenie. Osoba, która zadowala się bez orgazmu, nie potrzebuje tej etykietki.

Badania diagnostyczne obejmują leki (SSRI często są podejrzane), hormony, ból i to, jaka stymulacja faktycznie występuje. Wibrator, więcej czasu i mniej obserwowania we własnej głowie pomagają niektórym osobom. Inni potrzebują terapii mięśni dna miednicy lub zmiany leków. Terapia seksualna zajmuje się pętlą, w której silniejsze starania powodują cofanie się orgazmu.

Partnerzy powinni zrezygnować z energii kierownika projektu. Ciekawość wygrywa ze stoperem.