Zodra informatie is gecodeerd, moet deze gedurende een bepaalde tijd bewaard blijven om later beschikbaar te zijn. Opslag is het bewaren van gecodeerde informatie in het geheugen.

Verschillende systemen ondersteunen opslag over verschillende tijdschalen: synaptische veranderingen voor korte intervallen, consolidatie op systeemniveau voor langere perioden. Slaap speelt een actieve rol bij het stabiliseren van bepaalde vormen van opslag. Capaciteitslimieten zijn het meest evident in het kortetermijngeheugen en het werkgeheugen; langetermijnopslag lijkt voor praktische doeleinden vrijwel onbeperkt.

Opslag is niet statisch. Herinneringen kunnen worden gewijzigd wanneer ze opnieuw worden geactiveerd, en verstoringen kunnen ze aantasten. Biologische omstandigheden – leeftijd, stresshormonen, neurologische aandoeningen – beïnvloeden de integriteit van de opslag. Technieken die de codering verbeteren en verstoringen verminderen, ondersteunen een betrouwbaardere opslag. Zonder opslag zou er geen leerproces zijn dat het huidige moment overstijgt.

Wat we vandaag opslaan, wordt de kennis die morgen onze perceptie en beslissingen vormgeeft.