Straatfotografie is spontane fotografie van het dagelijks leven in de openbare ruimte. Het gaat niet zozeer om de straten zelf, hoewel die vaak het decor vormen. Het gaat om mensen, momenten en de sfeer van het stadsleven. De fotograaf loopt, kijkt en wacht. Hij of zij legt vast wat Henri Cartier-Bresson het beslissende moment noemde, het moment waarop vorm en inhoud samenvallen. Straatfotografie is ongeposeerd en niet geënsceneerd. Het is een weergave van wat er gebeurde, zoals het gebeurde.

Straatfotografie kent een rijke geschiedenis. Eugène Atget fotografeerde Parijs in het begin van de 20e eeuw. Cartier-Bresson, Robert Frank, Garry Winogrand en Diane Arbus gaven het genre vorm in het midden van de eeuw. Tegenwoordig wordt straatfotografie over de hele wereld beoefend en gedeeld op Instagram en in fotoboeken. De ethiek ervan is onderwerp van discussie. Is het toegestaan ​​om vreemden te fotograferen zonder hun toestemming? Wetten verschillen per land. Op veel plaatsen is fotograferen in de openbare ruimte legaal. Maar legaal is niet hetzelfde als ethisch. Sommige straatfotografen vragen toestemming. Anderen maken de foto's zonder toestemming en accepteren de gevolgen. De beste straatfotografie is respectvol, nieuwsgierig en observerend. Het gaat er niet om beelden te stelen, maar om op te merken wat anderen missen.

Tips voor straatfotografie

• Wandel. Leg grote afstanden af ​​en blijf alert.
• Heb geduld. De mooiste momenten komen naar degenen die wachten.
• Fotografeer met een groothoeklens. Groothoeklenzen stellen je in staat om context vast te leggen.
• Wees respectvol. Glimlach, knik en ga verder.
• Ken de wet. Begrijp je rechten en beperkingen.

Straatfotografie gaat niet alleen over de camera. Het gaat over kijken. Het gaat over aanwezig zijn en aandacht besteden aan de wereld om je heen.