De vioolsleutel is het symbool dat de hogere tonen op de notenbalk aangeeft. De vorm ervan is afgeleid van de letter G en krult zich om de tweede lijn van de notenbalk, waarbij die lijn de noot G boven de centrale C aangeeft.

Sopraan- en altstemmen, viool, fluit, hobo, klarinet, trompet en de rechterhand van de piano lezen allemaal voornamelijk in de vioolsleutel. De meeste noten staan ​​in deze sleutel op de notenbalk zelf, in plaats van op meerdere hulplijnen. Wanneer de muziek daalt, kunnen spelers hulplijnen onder de notenbalk tegenkomen of tijdelijke sleutelwisselingen ervaren.

Het leren van de noten in de vioolsleutel is voor veel leerlingen een van de eerste stappen in het leren lezen van muziek. De lijnen zijn EGBDF en de tussenruimtes FACE. Vloeiend lezen maakt het mogelijk om melodieën en harmonieën in het hoge register snel te herkennen.

De vioolsleutel is waarschijnlijk het meest herkenbare symbool in de hele muzieknotatie.