Sprekers verpakken gedachten in relatief onafhankelijke eenheden. Een zin is een grammaticale structuur die doorgaans een complete bewering uitdrukt, vaak gedefinieerd als een onafhankelijke bijzin of een samenhangend geheel van bijzinnen, en die in geschreven tekst wordt gemarkeerd door de gebruikelijke interpunctie.

Zinnen kunnen enkelvoudig, samengesteld, complex of samengesteld-complex zijn. Beschrijvende, vragende, gebiedende en uitroepende zinnen hebben verschillende functies. Gesproken zinnen worden meer door prosodie dan door interpunctie bepaald.

Het definiëren van zinsbouw in verschillende talen is niet eenvoudig, omdat sommige talen de voorkeur geven aan zinsketens zonder duidelijke Europese grenzen. Desondanks blijft de zin een praktische eenheid voor beschrijving, onderwijs en de meeste schrijfsystemen.

• Grammaticale eenheid die een volledige propositie uitdrukt
• Opgebouwd uit een of meer clausules
• Ingedeeld op basis van structuur en functie.
• Gekenmerkt door prosodie in spraak en interpunctie in schrift.