Regelafstand is de verticale afstand tussen tekstregels. De naam komt van de loden stroken die zetters vroeger tussen de rijen metalen letters plaatsten. Bij een te kleine regelafstand staan ​​de regels te dicht op elkaar, waardoor de tekst moeilijk te volgen is. Bij een te grote regelafstand lopen de regels uit elkaar, waardoor de alinea in losse fragmenten wordt opgedeeld. De optimale regelafstand hangt af van het lettertype, de lettergrootte en de lengte van de regel.

Een veelgebruikt uitgangspunt is 120 tot 145 procent van de lettergrootte. Een tekst van 16 pixels breed kan bijvoorbeeld 22 tot 24 pixels regelafstand gebruiken. Kopregels hebben minder regelafstand nodig dan de hoofdtekst, omdat ze in korte stukjes worden gelezen. Lange regels hebben meer regelafstand nodig, zodat het oog de volgende regel kan vinden. Korte regels hebben minder nodig. Ontwerpers passen de regelafstand aan in combinatie met de spatiëring en de regellengte, en deze drie factoren beïnvloeden elkaar. Als je er één aanpast, moeten de andere mogelijk ook worden aangepast.

Toonaangevende richtlijnen

• Tekstgrootte: 120 tot 145 procent van de lettergrootte.
• Krantenkoppen: strakker, vaak 100 tot 120 procent.
• Lange rijen: meer aanwijzingen.
• Korte regels: minder aanloop.

De regelafstand is een van de meest subtiele typografische keuzes. Lezers merken het zelden op. Maar als de regelafstand verkeerd is, ervaren ze de tekst als moeilijk leesbaar zonder te weten waarom.