Uitlijning plaatst elementen langs een gemeenschappelijke lijn of rand. Het creëert orde en geeft een ontwerp een doordachte uitstraling. Wanneer tekst, afbeeldingen en knoppen een gemeenschappelijke linkerrand hebben, volgt het oog een strakke verticale lijn over de pagina. Wanneer ze verspreid staan, oogt het ontwerp willekeurig. Robin Williams noemt uitlijning als een van de vier kernprincipes van design, naast nabijheid, herhaling en contrast. Ze adviseert ontwerpers om meedogenloos te zijn: elk element moet een visuele verbinding hebben met iets anders.

Er zijn verschillende soorten uitlijning. Links uitlijnen is de standaard voor de hoofdtekst in westerse talen, omdat de onregelmatige rechterkant prettig is voor het oog. Gecentreerde uitlijning oogt formeel en werkt goed voor uitnodigingen en titels. Rechts uitlijnen is geschikt voor talen die van rechts naar links worden gelezen en werkt goed voor bijschriften en numerieke kolommen. Uitgevulde uitlijning strekt de tekst uit tot aan beide randen, waardoor een net blok ontstaat, maar soms ontstaan ​​er onhandige spaties tussen de woorden.

Afstemming in de praktijk

• Kies één primaire uitlijning per inhoudsblok.
• Lijn elementen uit met een gemeenschappelijke rand of rasterlijn.
• Vermijd het centreren van lange tekstblokken.
• Gebruik uitlijning om elementen in een lay-out met elkaar te verbinden.

Een goede uitlijning is vaak onzichtbaar. De kijker voelt gewoon aan dat de pagina overzichtelijk is. Een slechte uitlijning geeft een knagend gevoel dat er iets niet klopt, zelfs als de kijker niet precies kan zeggen wat.