Yarı iletken, iletken ve yalıtkan arasında bir iletkenliğe sahip bir malzemedir. En yaygın olanı silikondur, ancak germanyum ve galyum arsenit de kullanılır. Yarı iletkenler, modern elektroniğin temelini oluşturur. Transistörler, diyotlar ve entegre devrelerin tamamı yarı iletkenlerden yapılır. Onlar olmadan bilgisayarlar, akıllı telefonlar, internet olmazdı. Bir yarı iletkenin en önemli özelliği, iletkenliğinin kontrol edilebilir olmasıdır. Mühendisler, katkılama adı verilen bir işlemle, daha fazla veya daha az iletken hale getirebilirler. Bu kontrol, yarı iletken cihazları mümkün kılan şeydir.

Yarı iletkenlerin, elektronların var olamayacağı bir enerji aralığı olan bant aralığı vardır. İletkenlerde bant aralığı sıfırdır. Yalıtkanlarda ise büyüktür. Yarı iletkenlerde ise elektronların ısı, ışık veya elektrik alanı ile uyarılıp geçebileceği kadar küçüktür. Bir elektron bant aralığını geçtiğinde, geride pozitif yük gibi davranan bir boşluk bırakır. Yarı iletkenlerde hem elektronlar hem de boşluklar akım taşır. Fosfor ile katkılama, ekstra elektron ekleyerek n-tipi malzeme oluşturur. Bor ile katkılama ise boşluk ekleyerek p-tipi malzeme oluşturur. N-tipi ve p-tipi malzemelerin birleştirilmesi, diyotların, transistörlerin ve güneş pillerinin temelini oluşturan bir pn eklemi oluşturur.

Yarıiletkenlerle ilgili gerçekler

• Tanım. İletken ve yalıtkan arasındaki iletkenlik.
• Örnekler. Silisyum, germanyum, galyum arsenit.
• Doping. İletkenliği kontrol etmek için safsızlık ekleme.
• n-tipi. Ekstra elektronlar.
• p-tipi. Ekstra delikler.

Yarı iletken ile iletken aynı şey değildir. İletken kolayca iletkenlik gösterir. Yarı iletken ise yalnızca belirli koşullar altında iletkenlik gösterir.