Szyfr to algorytm szyfrujący i deszyfrujący dane. Wykorzystuje tekst jawny i klucz, a następnie generuje szyfrogram, który wygląda jak losowy szum. Bez klucza szyfrogram jest bezużyteczny. Z kluczem powraca oryginalna wiadomość. Szyfry istnieją od tysięcy lat, od szyfru Cezara z przesunięciem, przez Enigmę, po współczesny AES. Matematyka się zmieniła. Cel pozostał ten sam.

Współczesne szyfry występują w dwóch odmianach. Szyfry symetryczne używają tego samego klucza do szyfrowania i deszyfrowania. Standardem jest AES, używany wszędzie, od szyfrowania dysków po HTTPS. Jest szybki i bezpieczny, z odpowiednim rozmiarem klucza. Szyfry strumieniowe, takie jak ChaCha20, szyfrują dane bit po bicie lub bajcie i dobrze działają na urządzeniach bez akceleracji sprzętowej. Szyfry asymetryczne używają pary kluczy i rozwiązują problem dystrybucji kluczy, ale są wolniejsze i służą głównie do wymiany kluczy i podpisów. Szyfr jest tak silny, jak jego implementacja. Słabe klucze, ponowne wykorzystanie nonce'ów i złe dopełnienie uniemożliwiają działanie systemów, które korzystały z silnych algorytmów. Matematyka zazwyczaj nie jest słabym punktem.

Kategorie szyfrów

• Klasyka — substytucja i transpozycja, historycznie ważne
• Blok symetryczny — AES, szyfruje bloki o stałym rozmiarze
• Strumień symetryczny — ChaCha20, szyfruje dane ciągłe
• Asymetryczny — RSA, ECC, używany do wymiany kluczy i podpisów

Nie wymyślaj własnego szyfru. Używaj sprawdzonych algorytmów i bibliotek, które przetrwały dekady kontroli.