Een wachtwoord is een geheime reeks tekens die bewijst dat u bent wie u beweert te zijn. Het is de oudste en meest gebruikte authenticatiemethode. Het is echter ook de zwakste. Mensen hergebruiken wachtwoorden op verschillende websites. Ze kiezen woorden die gemakkelijk te onthouden en gemakkelijk te raden zijn. Ze schrijven ze op post-it-briefjes en delen ze met collega's. Aanvallers weten dit. Diefstal van inloggegevens is het beginpunt van de meeste datalekken.

De sterkte van een wachtwoord hangt af van de lengte en onvoorspelbaarheid ervan. Een wachtwoordzin van 12 tekens, bestaande uit willekeurige woorden, is sterker en gemakkelijker te onthouden dan een reeks van 8 tekens met symbolen. Het probleem zit hem niet in het wachtwoord zelf, maar in het systeem eromheen. Wachtwoorden in platte tekst opslaan is onverantwoord. Ze opslaan met een snelle hash is bijna net zo slecht. Wachtwoorden moeten worden voorzien van een salt en gehasht met een langzaam algoritme zoals bcrypt of Argon2. Rate limiting blokkeert brute-force-aanvallen. Detectie van datalekken controleert nieuwe wachtwoorden aan de hand van bekende gelekte lijsten.

Aanbevolen wachtwoordpraktijken

• Gebruik een wachtwoordmanager — genereer en bewaar unieke wachtwoorden.
• Lengte boven complexiteit — langer is beter dan vreemd.
• Nooit hergebruiken — één inbreuk mag geen kettingreactie veroorzaken
• Schakel MFA in — een wachtwoord alleen is niet voldoende.
• Controleer op datalekken — wijzig gecompromitteerde wachtwoorden onmiddellijk.

Wachtwoorden zullen niet snel verdwijnen, maar ze zijn op zichzelf niet langer voldoende. Beschouw ze als één beveiligingslaag, niet als de volledige verdediging.