Atomen bestaan ​​niet op zichzelf. Ze binden zich aan elkaar om moleculen en verbindingen te vormen. Een chemische binding is een blijvende aantrekkingskracht tussen atomen die de vorming van verbindingen mogelijk maakt. De binding kan ionisch, covalent of metallisch zijn. Hij kan sterk of zwak zijn. Hij kan polair of apolair zijn. Het type binding bepaalt de eigenschappen van de stof.

Ionische bindingen ontstaan ​​wanneer een atoom elektronen overdraagt ​​aan een ander atoom, waardoor tegengesteld geladen ionen ontstaan ​​die elkaar aantrekken. Natriumchloride is een voorbeeld. Ionische verbindingen zijn over het algemeen hard, bros en oplosbaar in water. Ze geleiden elektriciteit in gesmolten of opgeloste toestand. Covalente bindingen ontstaan ​​wanneer atomen elektronen delen. Water, methaan en DNA zijn covalente verbindingen. Covalente verbindingen hebben over het algemeen een lager smeltpunt en geleiden geen elektriciteit. Metaalbindingen ontstaan ​​wanneer metaalatomen een grote hoeveelheid gedelokaliseerde elektronen delen. Ze geven metalen hun geleidbaarheid, vervormbaarheid en glans.

Bindingen zijn niet statisch. Ze trillen, rekken uit en buigen. Ze kunnen breken en zich opnieuw vormen. De sterkte van een binding wordt gemeten aan de hand van de bindingsenergie, de energie die nodig is om de binding te verbreken. De sterkte van bindingen varieert sterk. De drievoudige binding in stikstof is een van de sterkste, vandaar dat stikstofgas zo weinig reactief is. De waterstofbinding in water is veel zwakker, maar is verantwoordelijk voor het hoge kookpunt en de oppervlaktespanning van water.

Chemische bindingen zijn de lijm van de materiële wereld. Ze bepalen hoe atomen zich combineren, hoe moleculen zich gedragen en hoe reacties verlopen.