Een vederkriebelaar is een pluim op een kort handvat. Door hem langs de binnenkant van de arm, de zijkant van de borst of de plooi van de dij te bewegen, prikkelt hij de huid die met een zwaardere zweep platgedrukt zou worden. De sensatie bevindt zich op de grens tussen jeuk en plagen.

Struisvogel- en maraboeveren komen veel voor. Synthetische veren zijn gemakkelijker te wassen en verliezen minder haar. Een krulspeld die er in de winkel weelderig uitziet, kan na een jaar in een lade te hebben gelegen, er wat kaal uitzien. Hang hem op of leg hem in een doos zodat de veer open blijft staan.

Dit is opwarmmateriaal. Combineer het met een blinddoek en het zenuwstelsel doet de helft van het werk. Houd veren uit de buurt van ogen en van plasjes glijmiddel, want die maken de weerhaken tot een zielig penseel. Als je met was of olie speelt, gebruik dan een speciaal kietelinstrument dat je niet erg vindt om te beschadigen.

Zorg

• Reinig synthetische stoffen plaatselijk met een milde zeep; laat ze aan de lucht drogen door ze op te hangen.
• Deel geen verenkriebelspeeltjes zonder beschermhoes als de huid beschadigd is.
• Let op ganzenveeruiteinden die in scherpe punten gespleten zijn.
• Een langere steel biedt betere controle dan een losse bos veren.