Ahşap iskelet, ahşap direkler ve kirişlerden inşa edilen bir yapı sistemidir. En eski inşaat yöntemlerinden biridir. Direkler dikey yükü, kirişler ise yatay yükü taşır. Bağlantı noktaları zıvana, geçme ve çivileme yöntemleriyle birleştirilir. Geleneksel ahşap iskelet yapımında çivi kullanılmaz. İskelet görünür ve sergilenir. Hem bir zanaat hem de bir yapıdır. Aynı zamanda sürdürülebilir bir inşaat yöntemidir.

Ahşap iskeletler çeşitli tiplerde bulunur. Direk ve kiriş iskeleti büyük keresteler kullanır. Kafes iskeleti üçgenleştirilmiş elemanlar kullanır. Haç iskeleti kavisli keresteler kullanır. Kutu iskeleti ise birbirine yakın aralıklı dikmeler kullanır. Her birinin kendine özgü bir tarihi ve bölgesi vardır. Kereste genellikle meşe, Douglas köknarı veya çamdır. Kesilir, şekillendirilir ve birleştirilir. İskelet, bir ahır yapımı veya iskelet yapımı töreninde kurulur. Topluluk yardım eder. Sosyal bir etkinliktir. Aynı zamanda pratik bir etkinliktir. İskelet hızla kurulur.

Ahşap iskeletlerin avantajları vardır. Güçlü, dayanıklı ve güzeldirler. Karbonu hapsederler. Yalıtımla birleştirildiğinde enerji verimlidirler. Ayrıca bir zanaattır. Ahşap iskelet ustası yetenekli bir zanaatkardır. Birleşim yerlerini keski ve testerelerle keserler. Parçaları bir araya getirirler. İskelet bir bulmacadır. Aynı zamanda bir yapıdır. Bir mühendis tarafından tasarlanmalıdır. Bir zanaatkar tarafından inşa edilmelidir. Bakımı yapılmalıdır. Bir ahşap iskelet yüzyıllarca dayanabilir. Bir mirastır. Bir inşaat yöntemidir. Bir gelenektir. Aynı zamanda modern bir seçimdir.