Mszyce to małe owady wysysające soki roślinne z nadrodziny Aphidoidea, obejmującej około 5000 gatunków, z których wiele to poważne szkodniki rolnicze. Zazwyczaj mierzą od 1 do 10 milimetrów długości i żywią się łykiem roślin za pomocą igłowatych aparatów gębowych zwanych sztyletami, wydobywając cukry i aminokwasy, a często przenosząc wirusy roślinne, takie jak wirus żółtej karłowatości jęczmienia i wirus Y ziemniaka. Mszyce rozmnażają się szybko poprzez partenogenezę i żyworodność, a niektóre gatunki wytwarzają uskrzydlone migranty, gdy kolonie stają się zatłoczone. Wydzielają spadź, słodką ciecz, która przyciąga mrówki i sprzyja rozwojowi grzybów sadzakowych, hamując fotosyntezę. Do powszechnych gatunków rolniczych należą mszyca brzoskwiniowa (Myzus persicae), mszyca grochowa (Acyrthosiphon pisum) i mszyca zbożowa (Diuraphis noxia). Metody zwalczania obejmują czynniki biologiczne, takie jak biedronki, złotooki, bzygi i osy pasożytnicze; mydła owadobójcze i olej neem; oraz odporne odmiany roślin uprawnych. Zintegrowane zarządzanie szkodnikami kładzie nacisk na monitorowanie i interwencję opartą na progach w celu ochrony populacji pożytecznych owadów.